Rosół — tradycyjna polska zupa — coraz częściej jest opisywany nie tylko jako element kuchni, lecz także jako żywa praktyka kulturowa związana z życiem rodzinnym, gościnnością, troską, pamięcią i przekazem międzypokoleniowym.
Jako kierowniczka Katedry UNESCO ds. publicznych i globalnych procesów zarządzania niematerialnym dziedzictwem kulturowym na Uniwersytecie Warszawskim cieszę się, że nasza Katedra wspiera inicjatywę Tradycja rosołu w Polsce, prowadzoną przez Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie. Jej celem jest dokumentowanie i ochrona tradycji przygotowywania oraz podawania rosołu jako elementu niematerialnego dziedzictwa kulturowego, a także wsparcie przyszłych działań na rzecz wpisu tej tradycji na Krajową listę niematerialnego dziedzictwa kulturowego.
Z perspektywy Konwencji UNESCO z 2003 roku tradycje kulinarne mogą stanowić ważną formę żywego dziedzictwa. Obejmują nie tylko przepisy i techniki przygotowania potraw, lecz także znaczenia społeczne, wspólne praktyki, przekaz wiedzy i procesy budowania wspólnoty związane z kulturami jedzenia.
Dyskusja wokół rosołu w Polsce wpisuje się w szerszą międzynarodową refleksję nad dziedzictwem kulinarnym, widoczną m.in. w uznaniu takich elementów związanych z jedzeniem jak dieta śródziemnomorska, tradycyjna kuchnia meksykańska, Washoku w Japonii, Kimjang w Republice Korei, zupa Joumou na Haiti, Tomyum Kung w Tajlandii, włoska kuchnia oraz kultura gotowania barszczu ukraińskiego.
Pełny opis naszych działań w tym zakresie jest dostępny na stronie Katedry UNESCO ds. publicznych i globalnych procesów zarządzania niematerialnym dziedzictwem kulturowym.

